Ruim 17 jaar geleden kwam ik op de wereld. Een vrolijke baby die veel lachte en haar ouders blij maakte. Mijn haar was spierwit en ik keek eigenwijs uit mijn ogen. Langzamerhand werd ik steeds handiger in mij zelf omrollen en gaan staan. En ja, met 8 maanden vond ik me zelf oud genoeg om even vrolijk rondjes te gaan lopen, weliswaar langs de tafel en door de box. Maar ik liep in ieder geval. Wat een prestatie, vooral als je bedenkt dat veel baby’s pas met 18 maanden lopen. Ik was zo ongeveer 10 maanden te vroeg dus. Maar niet getreurd, want beter te vroeg dan te laat, ik was gewoon een toppertje. Op mijn eerste verjaardag konden mijn ouders trots op me zijn, ik liep vrolijk naar alle visite toe en huppelde achter iedereen aan. Bezoek verbaast, ik vond het alleen maar geweldig leuk. Met een jaar of 2/3 was mama erg blij dat ze niet meer altijd zo’n druk meisje om zich heen had, want ik kon eindelijk naar de peuterspeelzaal. Heel gezellig was ik daar, ik maakte veel vriendjes en vriendinnetjes.

Eindelijk was het dan zo ver, ik mocht naar de ‘grote’ school. De van Heemstraschool was de gelukkige en ik ging daar vrolijk verder met gezellig zijn. Ik was wel een beetje verlegen soms, dat moet ik toegeven. Maargoed dat is geen ramp als je zo klein bent. Vanaf groep 1 tot en met groep 8 zat ik bij een ander klein leuk blond meisje in de klas. Nienke Dasselaar. Leuke meid, erg populair, maar wat wil je, met onwijs lange haren en een leuke lach. Tot nu toe zijn wij nog steeds bevriend, al zien we elkaar aanzienlijk minder. Natuurlijk, dat is heel normaal, was onze klas helemaal niet zo lief. Meerdere juffen wilden geen les aan ons geven, dus hebben wij wel vier jaar lang les gehad van onze held, meester Schoemaker. Wat hebben wij het leuk gehad, en onwijs gelachen met zijn allen.  Het was niet slim om even door de klas te roepen ‘meester!’, dan schrok onze liefste meester zich wild en vroeg gelijk of we pijn hadden. Haha, hij was zo bezorgd om zijn favoriete klasje.

Na de basisschool kwam ik in Zwolle terecht, op het CCC. Ik wilde persé daarheen, vraag me niet waarom, maar het leek me geweldig! Dus, ik braaf elke dag op mijn fietsje naar Zwolle. Heb de eerste twee jaar op het VWO gezeten, maar blijkbaar viel het tegen wat voor nerdje ik ben, want vanaf de derde zat ik mooi op de HAVO. Rond die tijd zijn mijn ouders ook gescheiden. Op de HAVO was het natuurlijk super gezellig, gezellige klassen en vreselijke docenten. In het vierde jaar ging ik net met hakken over de sloot over, want Rianne deed natuurlijk weer veel te weinig. Lui noemen ze dat volgens mij.. Gelukkig ging 5 HAVO wel goed. En ben ik (bijna) met vlag en wimpel geslaagd. Mijn examens waren veel beter gegaan dan ik had verwacht.

Na 10 weken heerlijke vakantie was het dan zover, ik was niet langer een scholier. Op naar het windesheim en het studentenleven. Communicatie was mijn opleiding helemaal, dacht ik. En ik had nog gelijk ook. Het is daar helemaal super. Heb leuke klas en leuke vakken. Stel meiden met wie ik het errug gezellig heb tijdens de colleges die soms best saai/zwaar zijn. Kortom, ik ga hier de komende 3.5 jaar nog met veel plezier heen.